“Kiezen tussen carrière en kind”

Herkenbaar. In mijn sector zie ik wel vrouwen aan de top, maar vaker dan niet zijn zij kinderloos. Maar iemand zei mij eens: don't leave before you leave. Er wordt mee bedoeld: stel je ambities niet bij vooruitlopend op het krijgen van kinderen en de keuzes die je daarna misschien maakt. En dat resoneerde wel echt. De twijfels en vooroordelen van anderen motiveerden mij juist om te laten zien dat het wél kan met kinderen. En ik ben ver gekomen, maar ik vrees wel dat ik niet meer veel verder ga komen dan dit. De combinatie werk/gezin bleek voor mij toch te pittig, omdat ik - misschien gevoelsmatig - in de ogen van de maatschappij tekortschoot als moeder. Uiteindelijk ben ik dus tóch 4 dagen gaan werken en gaat de laptop nog maar zelden in de avond of het weekend open, wetende dat dat z'n weerslag zal hebben op m'n werkgerelateerde kansen. Maar ik juich alle vrouwen toe om pas beslissingen te nemen als het niet meer anders kan. Ik begrijp uit je verhaal dat je nu 100% voor je carrière wil gaan. Doe dat! En laat de twijfels en vooroordelen van anderen je brandstof voor je reis naar de top zijn. En mocht je daarin ook later het geluk vinden, dan ben je een geweldig voorbeeld voor veel (jonge) vrouwen in dezelfde positie. En mocht je uiteindelijk concluderen dat het toch niet meer past bij je wensen en toekomstdromen, dan kan je tegen die tijd altijd een stap terug doen. Maar dan wel pas tegen die tijd, want dán is het pas nodig. Er is geen enkele reden om nu al op de muziek vooruit te lopen.

Ik werk in de academische wereld. Wat een slechte bedrijfsarts???? Die hoort je toch gewoon te helpen??? Verder wel herkenbaar. Niet in het buitenland geweest dus m'n carrière word geen "hoogvliegende" meer. Maar 3 kinderen en happy Postdoc. PI zit er voor mij niet in. Het is zeker te combineren maar je maakt gewoon minder kans op grote grants door het gat in je cv.

Vriendin van mij is gepromoveerd en nu universitair docent. Zij heeft een gezin met 2 kinderen die nu 4 en 6 jaar oud zijn. Zelf zou ik nooit (meer) iets door iemand opzij laten zetten voor een kinderwens. Als je een sterke wens hebt voor een tweede, dan moet je daar gewoon voor kunnen gaan. Wat uiteindelijk de gevolgen zijn voor je carrière, zal de tijd leren denk ik. Tijdens je zwangerschap (en eventuele ziekte) ben je iig beschermd. Daarna moet je zelf kijken wat goed voelt. Wil je echt nog 5 dagen blijven werken, of niet? Wat kan je partner hier eventueel in betekenen?

Oefff deze is helaas herkenbaar. Ik ben om deze reden gestopt na mijn PhD. Ik miste ook rolmodellen om mij heen. Zag alleen vrouwen die geen kinderen en vaak zelfs geen partner hadden, en dag en nacht met hun academische baan bezig waren. Ik vind het zo tof dat jij het wél doet! Ik wou dat ik iemand zoals jij kende toen ik zo twijfelde om te stoppen. Het is echt heel pittig, maar ik ken ook genoeg hoogleraren die wel kinderen hebben. Het kan dus echt. Naar het buitenland gaan wordt steeds minder een vereiste bij aanvragen van grants. Maar het blijft een vak waar je wel een bepaalde bevlogenheid voor moet hebben, en om moet kunnen gaan met de onzekerheid van steeds maar weer die tijdelijke contracten en leven van grant naar grant. Ik denk dat het kan met kinderen, maar in alle eerlijkheid is het pittig ja. Nogmaals, wat ontzettend inspirerend dat jij de keuze maakt om wel kinderen te krijgen en jouw plek in te nemen in de academische wereld zonder te doen wat iedereen doet. Ik had je graag als rolmodel willen kennen!

Hi, geen enkele ervaring mee. Maar ik heb als groot voorbeeld Jacinda Ardern. Die toch een behoorlijk uitdagende baan had, en ondertussen gewoon beviel en haar kindje meenam naar het werk ❤️. Dat is natuurlijk absoluut niet overal haalbaar. Maar wat ik ermee bedoel te zeggen is, misschien lukt het om een beetje out of the box te denken. Ipv de standaard 5 dagen naar de opvang. Kan je flexibel zijn in sommige werkuren? Zodat je op momenten dat de kinderen wakker zijn, even gezinstijd kan hebben en als ze slapen misschien weer werken? Kan je nog iets met het Scandinavische model? Dus wel 5 dagen blijven werken, maar dan minder uren per dag? Je bent dan wel elke dag zichtbaar voor je collegas en bereikbaar voor vragen. Maar je hebt ook nog tijd voor je gezin over. Wij werken beide 5 dagen, mijn man fulltime, ik kortere dagen. Hij begint vaak erg vroeg (7:00, ook op locatie), zodat hij ook optijd weer kan stoppen. Wie weet zit er een idee tussen waar je iets mee kan. Succes hoor!🍀. Heel stom dat er zo bekrompen gedacht wordt dat je je carrière altijd op 1 moet zetten en dat het met kinderen niet zou kunnen. Beetje open minded moeten ze wel worden, maar ik zit totaal niet in die wereld, dus heb geen idee.

Ik reageer later graag uitgebreider maar mijn eerste vraag is: Op welk punt in je carrière ben je? Doe je nu je PhD of ben je al verder?Ik denk dat daar wel redelijk wat van afhangt qua slagingskansen. Ben het wel eens met "don't leave before you leave".

Dat is toch gewoon zwangerschaps discriminatie....? 🤷🏻‍♀️ Kun je zoiets niet ook aanvechten? Wat een onzin zeg. Alsof al die mannen geen kinderen hebben.

Dat klinkt wel erg zwart-wit van die bedrijfsarts. Wettelijk gezien ben je beschermd. Als je graag nog een kind wil zou ik dat niet laten schieten, je kan het toch wel combineren in bepaalde mate , geloof ik zelf tenminste . Het is altijd wel offers brengen en je zal misschien niet aan de uiterste top komen als je ook tijd met je kind wil door brengen Ik doe zelf een post doctorale opleiding waarvan 27 uur werk en 11 uur onderwijs(dit is parttime). Alleen komen er bij mij nog wel overwerk en diensten bovenop waardoor je qua uren wel op 40 u per week zit. Combineer dit ook met een kindje, ik zou eigenlijk minder willen werken eerlijk gezegd (gewoon echt niet meer dan 4 dagen per week) , alleen is dat in mijn vakgebied ook lastig en 3 dagen kan nu ook niet terwijl mij dit het meest ideaal had geleken tijdens het eerste levensjaar van mijn kindje

Jeetje wat een uitspraak van je bedrijfsarts. Ik ben het daar niet mee eens. Ik werk in de wetenschap en ben inmiddels UHD. Ik vind de wetenschap juist heel goed samengaan met het gezinsleven. In de cao kun je kiezen voor de minvariant en dan 4*9 werken, daarnaast ervaar ik veel flexibiliteit met dingen als brengen/halen van de opvang. Ik ben ook zeker niet de enige die het zo doet, sommige mannelijke collega's richten het net zo in. Ons kind gaat twee dagen per week naar de opvang. Zelf heb ik de houding: een verlof is niet zo'n big deal, het is uiteindelijk maar vier maanden. Zo presenteer ik het ook naar collegas en ze gaan daar dan wel in mee. Ook ik heb een moeilijke zwangerschap gehad met ziekte etc maar dan nog lukte het om de belangrijkste dingen door te laten lopen en iedereen was het al snel weer vergeten. Naar het buitenland ben ik nooit langer dan een paar weken geweest, ook dat is geen harde eis meer. Wel is het belangrijk je horizon te verbreden, maar daarvoor hoef je niet per se Nederland te verlaten. Dat gezegd hebbende denk ik dat het wel makkelijker is als je al een vast contract hebt. Dat had ik al toen ik de eerste kreeg, dus geen zorgen om verlenging oid. Als promovenda heb je gewoon recht op verlenging, maar die fase ligt misschien al achter je? Voor postdocs is het helaas nog niet goed geregeld. Ik denk in elk geval altijd: voet pas van het gas als het stoplicht op rood staat. Ga gewoon door zolang je het leuk vindt en laat de grootte van je gezin zeker niet bepalen door wat men op je werk er al dan niet van vindt.

Ik ben wel benieuwd. Stel dat het wel kan. Hoe zie je dat dan voor je? Als jij het voor het zeggen had

Hi! Bizar hè dat het nog steeds in sommige vakgebieden zo ouderwets is.. Mijn passie was orthopedisch- en traumachirurgie. Er waren wel vrouwelijke artsen in opleiding met kinderen die een dag ouderschapsverlof opnamen (dan werk je nog steeds 4x10-12 plus diensten en opleidingsuren), maar die werden met de nek aangekeken en er werden continu vervelende opmerkingen over gemaakt. Na de opleiding was buitenland ervaring ook vrij normaal. Sommige namen hun gezin mee voor 1 of 2 jaar en anderen zagen hun kinderen maar een weekend per maand. Een au-pair is de norm, met KDV red je het niet. Een vaste plek in een maatschap was ontzettend moeilijk te bemachtigen door het overschot aan jonge klaren, ze kozen dan toch vaak voor een man. Ik zie wel dat het beetje bij beetje aan het veranderen is, maar de meeste haken af vanwege het bovenstaande. Ik ook.. en om heel eerlijk te zijn is het één van de beste beslissingen geweest die ik heb gemaakt. Zoals je de situatie beschrijft in je openingspost klinkt het bijna alsof de keuze al voor je gemaakt is. Echt heel heftig.. Ik heb een loopbaancoach van de uni geprobeerd (kan als alumnus) maar het is voor hen ook moeilijk om mee te denken op dat niveau. Ik ben uiteindelijk zelf op onderzoek uit gegaan. Heb je zelf al eens getest wat je werkwaarden zijn en voor jezelf bepaald wat het meeste van invloed is op je ervaren kwaliteit van leven? Ik ben echt met een open blik gaan kijken wat allemaal mogelijk is met mijn opleiding, mensen benaderd, dagen meelopen. Zelfde vakgebied buiten het ziekenhuis, andere insteek (innovatie), zelfde specialisatie permanent in het buitenland, andere (sub)specialisaties. Voor mij was uiteindelijk autonomie, stabiliteit, baanzekerheid en een expert kunnen zijn in mijn vakgebied belangrijk, maar ik hoefde niet zozeer elke dag te excelleren. Patientcontact bleek voor mij wel onmisbaar. Ik ben nu bedrijfsarts, van tevoren nooit gedacht maar het paste. Ik heb nu zoveel rust in m’n hoofd, niet die constante prestatiedruk meer. Die balans had ik nooit kunnen vinden als ik was blijven doorvechten. Ik sta veel meer ontspannen in het leven nu en heb ook meer tijd voor de leuke dingen des levens. Heel veel sterkte gewenst!! Ik hoop dat je je weg vindt ondanks alles 🫶🏻

Ik ben uit de wetenschap gestapt, echt geen enkele seconde spijt van gehad en zelfs een vast contract opgezegd. Die druk en eigenlijk discriminatie waren het voor mij niet waard en ik heb nu zo bizar veel minder stress waarvan ik eerst niet wist dat ik die had. Ik heb een leuke nieuwe baan met heel leuke collega's en vooral een stuk dichter bij huis. Geen stress of ik wel optijd bij de opvang ben als de trein niet rijd. Ik vind het achteraf gezien een best verknipt wereldje met mensen die doen alsof ze alles zijn en het gemaakt hebben. Maar ze moeten keihard werken en krijgen soms weinig terug daarvoor. Het paste niet bij wie ik wil zijn en daardoor ben ik blij met mijn keuze. Misschien niet helemaal wat je vraagt maar wel even een ander verhaal die je mee kunt nemen in je keuze.

Hey. Herkenbaar.. niet van mezelf, maar mijn partner zit in de academische sector. Wij hebben hier als gezin al best wat offers gebracht. Hij moest dus ook naar buitenland voor een postdoc (hoewel hij zelf buitenlander was waar we woonden). Ik wou graag na ons eerste kind een jaar thuisblijven dus dat leek ons nog haalbaar. Maarja het leven gaat niet zoals je wil. Ons eerste kindje werd een sterrenkindje en man kon geen vrij krijgen want in land waar hij werkte geldt dat kind niet als zijn kind want het was niet levend geboren dus het was alleen mijn kind. Hij moest hier dus verlof voor opnemen want zijn baas was ook niet begripvol. Na de tweede ben ik daar dan een jaar geweest. Daarna zwanger en met een dreumes terug naar belgie en dan terug een jaar met baby3. Nu ben ik met 2kids alleen in belgie en man nog hier. Zijn contract loopt eind dit jaar af en nog onzeker waar hij erna heen kan.. pfff zoveel onzekerheid en weinig flexibiliteit, weinig ondersteuning. Ik vind het soms echt heel lastig. Man mist ook heel veel: eerste stapjes, eerste woordjes, ontwikkeling,... heel zielig voor de kids en hijzelf. Aan de positieve kant vond ik het wel fijn om een andere land zo goed te leren kennen en heb ik me met de kids wel geamuseerd hier en veel mensen leren kennen. Kan je partner wat opnemen? (Ongevraagde tip voor als je naar buitenland zou gaan: kies een land dichtbij en vraag naar mogelijkheid voor telewerk.) En veel succes in deze niet gemakkelijke jobsector!

Juist vrouwen zoals jij die het wél doen en gaan laten zien dat het wel kan, zijn een voorbeeld voor anderen. En daar hebben we er altijd te weinig van. Ik snap dat iets doen wat 'anderen anders doen' altijd lastig is. Maar iemand moet de eerste zijn. Iemand moet veranderingen aanbrengen in een systeem (wat naar mijn mening) droevig is. Jij zou als vrouw prima bepaalde functies moeten kunnen bekleden met gezin.

Ps: de opmerking van je bedrijfsarts is niet oké. Zwangerschapsdiscriminatie is verboden. Tegelijkertijd; een bedrijfscultuur verander je niet alleen en als ze je contract niet verlengen om budget redenen (ook al is het een smoes) dan trek je toch vaak aan het kortste eind 😕

Ha, jee wat rottig! Vooral dat het op al die lagen speelt, tot aan de bedrijfsarts aan toe. Echt ellendig. Ik werk ook (altijd al) in de academische wereld, sinds een aantal jaar als uhd met promotierecht. Ik ken de verhalen zoals die van jou, maar herken het niet persoonlijk. Ja, het is competitief en hard werken. Maar ik ben gewoon 1 dag thuis met de jongste en ga naar huis als een kind ziek is oid. Ik werk soms wel in de avond of het weekend, maar zeker niet structureel. Dat kan prima en zit me qua loopbaan ook niet of nauwelijks in de weg . Maar dat komt zeker ook omdat we binnen mijn faculteit een cultuur hebben waarin mamadagen etc. normaal zijn. Is het echt jouw specifieke academische vakgebied? Of misschien ook jouw faculteit/afdeling? In dat laatste geval zou het misschien de moeite waard zijn te kijken of er elders een plek is? Momenteel zijn er natuurlijk weinig vacatures, maar misschien heb je geluk is komt er iets passends langs? Sterkte!

Hier een wat hardere mening. Ik snap de opmerking van de BA dus wel. Het is altijd een verrassing hoe we als vrouw de zwangerschap doorstaan, maar dit geldt net zo goed voor onze partners. Die kunnen ook tijdens en na de zwangerschap een mentale of fysieke schuiving maken. Denk dat je inderdaad vooral zoveel mogelijk met de dag moet leven en als jouw hart vandaag zegt; ik heb de wens tot een nieuw wondertje, hopen en doen! ❤️

Ik ken een stel waarvan de vrouw werkt op een universiteit, nog niet zo lang geleden gepromoveerd. Ze werkt keihard en fulltime. Haar man werkt ook, maar heeft ook een groot aandeel in de zorg voor de kinderen. Zij redden het met elkaar. In hoeverre kan jouw partner ondersteunen?

Ik geloof dat ik het niet helemaal eens ben met je bedrijfsarts. In mijn omgeving zijn er genoeg vrouwen die carrière (UHD) hebben gemaakt binnen de academia die tijdens hun postdoc kinderen hebben gekregen. Zelf geen ervaring mee, want ik ben na mijn PhD in het bedrijfsleven gaan werken.

Ik denk ik eigenlijk altijd: een baan heb je tot je pensioen en je bent vervangbaar, een gezin blijft voor altijd, zelf na je dood zal er met liefde over je gesproken worden. Ik zou gaan voor je kinderwens, wat het met je carriëre doet zie je dan wel weer.