Twijfels over relatie

Oh wauw, echt een lang verhaal zie ik. Dit is nog het vervolg: Relatietherapie zouden we allebei willen proberen, maar het is veel geld wat ik dan zal moeten betalen omdat hij daar geen ruimte voor heeft. Dat zie ik dan weer niet meteen zitten. Dus als iemand advies voor me heeft, heel graag.

Persoonlijk zou ik uit elkaar gaan. Dit proef ik ook uit jouw berichtje. Daarnaast denk ik dat als je het wel nog wil proberen, dat hij eerst in therapie zal moeten voor zijn verslaving(en) alvorens jullie relatie therapie gaan volgen. Dit lijkt me namelijk best wel een groot probleem. Hoe denk jij daarover en hoe denk je dat hij er tegenover staat?

Jeetje. Wat een vervelende situatie. Ik snap heel goed dat het veel makkelijker gezegd dan gedaan is om er een punt achter te zetten. Maar op basis van wat ik lees, lees ik eigenlijk dat jij de keuze voor jezelf hebt gemaakt en dat is de relatie beëindigen. Je geeft aan dat je veel rust heb ervaren in de periode dat je alleen met je zoontje was. Dat zegt ook een hoop. En natuurlijk wil je een compleet gezin, maar dat moet wel een fijn gezin zijn waarin de ouders ook echt elkaars geliefden zijn. Een kind moet liefdevolle ouders zien en geen ouders die ruzie maken/ regelmatig met deuren gooien of wat allemaal nog meer. Ik wens je veel sterkte en succes!

Als hij in therapie gaat voor zijn verslavingen kun je misschien ook systeemtherapie aanvragen. Dit is hoe je als gezin/omgeving ermee omgaat en dus ook een soort van relatietherapie.

nou het is eigenlijk hartstikke duidelijk, je wil helemaal niet met hem verder. Maar je voelt je verplicht naar hem en je kind toe. De vraag is dus: Ben je het verplicht? En relatietherapie, natuurlijk is dat nuttig. Maar als dat dan weer door jou opgebracht moet worden. Daarbij zijn er al zoveel harde grenzen doorbroken. Hij kan beter werken aan zichzelf als goede vader en daarin investeren. Daar hoeven jullie geen relatie voor te hebben. Doe die therapie als je echt heel graag verder wil, maar ik hoor iets anders in je bericht. Misschien morgen even je eigen bericht terug lezen..

Persoonlijk geloof ik niet in een relatie in stand houden op basis van een belofte om te veranderen. In mijn ogen kun je beter de relatie stilleggen totdat de verandering echt heeft plaatsgevonden. Hij moet eerst in therapie om zijn verslavingen aan te pakken en zijn geweld. Dan over een aantal jaren kun je altijd heroverwegen of er nog een relatie kan zijn. Maar zolang hij op jou blijft leunrn denk ik niet dat er een toekomst is voor jullie samen waarin jij je goed voelt. Helaas

Helemaal mee eens.

Lieve ts, als ik jou verhaal lees lees ik ook een duidelijk besluit. Je zegt het zelf al, gegeven alles denk je dat het het beste is om uit elkaar te gaan. Niet alleen door het verleden, want dat is nou eenmaal gebeurt en kan niet meer terug gedraaid worden, maar ook om hoe je je nu voelt. Je voelt je niet meer tot hem aangetrokken. Je hebt het fijn gehad terwijl hij weg was en hebt een goed routine met je zoontje opgebouwd. Ik geeft nu helemaal geen eigen mening, maar citeer letterlijk uit je verhaal. Wat je tegen lijkt te houden is het idee van nieuwe herinneringen en het beeld van een mooi gezien wat jullie momenteel niet zijn maar wat je wel voor ogen hebt. Hier over heb ik wel een mening. Ik denk niet dat je bij iemand kan blijven voor een idee van wat ooit zou kunnen zijn. De werkelijkheid is dat je nieuwe mooie herinneringen gaat maken met je zoontje of je nu bij hem blijft of niet. Ook alleen ga je een liefdevol leven geven aan je kleine. Ga je dingen met hem ontdekken… dingen met hem mee maken. Zelfs een nieuw huis ga je een warm en gezellige thuis kunnen maken. En daar gaat hij weer nieuwe “eerste” dingen doen. En je kan zomaar morgen ineens de liefde van je leven tegen komen waar je een heel nieuw ideale gezin mee kan opbouwen. Ik wil alleen maar zeggen dat je voor een relatie moet kiezen omdat het je beter maakt. Het hoeft niet elke dag een feest te zijn, maar er moeten zeker wel meer goeie momenten zijn dan slechte. Blijf niet samen voor een idee van wat het ooit was of zou kunnen zijn. Maar dit is natuurlijk wel mijn mening. Dan misschien nog een uitkijkpunt op wat je zegt over de mooie herinneringen het het feit dat je het moeilijk vind om weg te gaan ondanks alles wat er gebeurt is. Dit is heel normaal, sterker nog, het is heel mooi en goed om omdat het betekend dat jullie relatie veel waard was. Het is helemaal ok om het te rouwen en het moeilijk te vinden om er een einde aan te maken… het betekend niet dat het een fout is om weg te gaan, maar eerder dat het de moeite waard is geweest om de relatie te started. Je hebt een groot deel van je leven met deze persoon mee gemaakt. Je hebt geinversteerd en opgebouwd. Je hebt een prachtig kindje met hem. Dus natuurlijk is het moeilijk. Maar niet onmogelijk. En de tijd kan en zal het makelijker maken. In de tussentijd is het ok om dat te voelen.

Zonder hier een heel verhaal neer te zetten: twijfel is nooit goed. Tel daarbij alles op van het verleden en luister naar wat je hart écht zegt..

Ik zou zeggen: wegwezen! Zoals ik het lees is het op dit moment geen fijne man en zijn de redenen om te blijven vooral een hoop op een plaatje ipv omdat t fijn is met hem. Wie weet dat hij op eigen houtje ooit echt verandert. Maar kies nu voor jezelf zou mijn advies zijn. Sterkte!