Vervelende (o)ma

Zo de tandjes, dat is niet fijn. Jij kunt ook een kaart trekken “ik ben nu ook moeder en ik bepaal samen met mijn man wat er gebeurt”. Wat is dat toch met die oma’s die denken op van alles recht te hebben? De groeten 👋

Ik zou vooral niet alles via de app doen, maar ook even bellen om het uit te leggen.. En echt bij je standpunt blijven hoor.. komt het niet uit, dan komt het niet uit.

Wauw. Ik zou bij jezelf blijven en bij je grenzen. En zij is oma? Zonder jou was ze nooit oma geworden. Jij bent de mama van de baby, dus jij hebt het voor het zeggen. Oma's hebben het privilege, niet het recht op. Net als hierboven gezegd wordt, zou ik de "ik ben de moeder" kaart trekken. Jij bent degene die met de gevolgen zit als je uitgeput bent, niet je moeder. Laat je niet de controle over je eigen leven afpakken. Daarnaast krijg je deze periode nooit meer terug, dus oma zal zich moeten aanpassen. Heel veel succes. Ik weet hoe moeilijk zulke moeders/oma's kunnen zijn ❤️

Dit!!! Blijf bij jezelf en laat niet je moeder nu nog je leven bepalen. Ze mag komen maar op jouw voorwaarden. Klaar

Wat kinderachtig van je moeder. Ik zal haar even bellen en duidelijk zeggen dat je snapt dat ze de kleine wilt zien, maar dat ze jouw grenzen heeft te accepteren. Ze had beter kunnen vragen kan ik iets doen om jullie te helpen!

Wat vervelend dit. In dit soort gevallen denk ik dat het belangrijk is om liefdevol en duidelijk je grenzen aan te geven (en er niet omheen te draaien of in discussie blijven gaan). Ik zou de opmerking van je moeder omdraaien. "Jij bent mijn moeder en zijn oma en daarom verwacht ik dat juist jij begrijpt wat wij nu nodig hebben (en daar respect voor hebt) en dat is tijd met ons eigen gezin (om bij te tanken), waarna wij uitkijken naar jouw bezoek op 18 januari." of iets in die trant. Nogmaals heel erg vervelend en succes hiermee.

Even tegengeluid, maar zou haar hulp nirt net fijn zijn als jullie het zo zwaar hebben? Liever een helpende oma dan kraamvisite zou ik denken?

Dit stelde oma zo te lezen wel voor.

Ze geeft zelf aan graag met zijn 3en in hun bubbel te blijven. Ik had dit ook. Met iemand anders in huis, ookal is het hulp, kwam ik zelf totaal niet tot rust. Hoe zwaar het ook was. En ik krijg de indruk dat oma erg bepalend is, daar zit je niet op te wachten om dat in huis hebben tijdens deze weken.

Ik moest in de kraamperiode mijn moeder ook wegsturen, ze was hevig teleurgesteld en ik moest vreselijk huilen (halloooooo hormonen), maar ze ging zo over m’n grenzen heen. Ook zij speelde de ‘maar ik ben oma kaart’, ‘anderen zijn wel welkom’. Ik ben toen heel duidelijk geweest, mama ik hou enorm van je. Je bent niet alleen nu maar voor altijd de oma van mijn zoontje. Ook na de kraamtijd kunnen we alle liefde en hulp gebruiken. Dat hoeft niet nu, niet nu ik zelf nog zo aan het klooien ben met hoe het allemaal ‘moet’. Nadat ze de eerste teleurstelling heeft verwerkt ging het verder helemaal super, ze was een fantastische oma voor mijn zoontje tot ze 6 mnd geleden overleed. Duidelijk zijn en grenzen stellen kan soms lastig zijn en pijnlijk aanvoelen. Maar op de langere termijn levert dit juist vaak een betere relatie op.

Andere situatie. Maar hier ook gedoe gehad in de newborn fase want hier mocht oma pas in het weekend (als eerste) komen (dinsdag op woensdag nacht bevallen, hele heftige bevalling). Hoeveel appjes ik niet heb gehad en zelfs toen ze er was kreeg ik nog te horen hoe verdrietig ik haar had gemaakt en dat iedereen steeds vroeg of ze al geweest was en ze het allemaal maar raar vonden dat ze niet mocht komen. Ik heb haar toen gezegd dat ik juist heel erg trots op mezelf was dat ik had geleerd te kiezen voor wat ik zelf en wat mijn gezin nodig had. Dat zij ook trots mag zijn op mij daarvoor, ondanks dat deze keuze haar verdrietig maakt. Dit leek ze wel enigszins te begrijpen, al heeft het nog lang voor wat frictie gezorgd hoor.

Hoewel ik jullie begrijp en die eerste weken zwaar en heftig zijn, snap ik je moeder ook wel. Ze wil onwijs graag haar kleinkind zien natuurlijk en ik kan me voorstellen dat het steekt, dat dat nog niet gebeurd is, terwijl anderen wel langs hebben kunnen komen. Daar kunnen jullie niets aan doen want ze was ziek, maar voor haar voelt het vast zuur. En misschien wil ze ook jou gewoon even zien? Ook al is jullie relatie wat moeizaam, maakt ze zich misschien ook wel wat zorgen om je? Dat gezegd hebbende, vind ik wel dat jullie kunnen bepalen wat je prettig vindt en dat ze dat zal moeten respecteren. Dus als jullie rust willen, zal ze moeten wachten.

Duidelijk je grenzen aangeven dus goed gedaan. Als je nu steeds toegeeft wordt het lastiger om later op je strepen staan. Wat ik wel lees dat je aangeeft 2 hopeloze weken gehad te hebben, hoe komt het dat jullie dit zo ervaren? Gebroken nachten is logisch daar aan te moeten wennen, maar lijkt me niet dat het nu zo erg zou ‘moeten’ zijn dat jullie er helemaal bij van moeten komen, aangezien dit (vaak) nog even blijft zou ik in die zin even kijken wat anders kan, ook voor je partner. En die kraamvisite mag je heus ook op laag pitje (of helemaal niet). Dus idd eerst ff aan jullie zelf denken en dan derest. 😘

Ik had haar vanmorgen gebeld inderdaad en toen heeft ze deze uitspraken gedaan. Ik ben kalm gebleven om de vrede te bewaren, maar dat koste me wel veel moeite

Die moet ik inderdaad maar gaan inzetten

Dankjewel voor deze fijne woorden, hier kan ik zeker mee vooruit ❤️

Wauw, het omdraaien van haar woorden had ik niet eens aangedacht en is zeker een hele goede! Dankjewel.

Hulp is zeker welkom, maar ze wilt precies helpen als ik kraamvisite heb en als ik dan een vraag of ze een dag kan komen krijg ik de opmerking dat andere belangrijker zijn dan haar. Dat is wat de situatie extra lastig maakt.

Wat goed dat jij je grenzen duidelijk hebt kunnen aangeven en het daarna goed is verlopen. Het spijt me om te lezen dat je nu al 6 maanden zonder haar moet, sterkte ❤️

De hopeloze nachten waren vooral nachten zonder slaap of net 1 a 2 uur slaap. Hij was erg onrustig en kwam steeds vaker voor zijn fles. We zijn er nu achter wat het beste werkt en waarom hij zo onrustig was. Ik weet dat ze erbij horen maar 2 weken achter elkaar breekt je wel als mens. We hebben de visite zo ingepland dat het niet elke dag is en dat als er visite geweest is we er 2 dagen erna niemand laten komen. Dit om ook van elkaar te kunnen genieten als gezin.