Wisselende emoties en twijfel?

Best herkenbaar. Wij hebben ook lang getwijfeld en toen toch gekozen dat we graag een kindje wilden. Bij de positieve test was ik heel blij en de dagen erna ook. Tegelijkertijd ook heel bang voor een miskraam. Maar toen ik gisteren dacht aan het werkelijk hebben van een baby sloeg de angst me toch ook een beetje om het hart. Ik denk dat iedereen anders is, maar ik denk ook dat het helemaal niet vreemd is om af en toe twijfels te hebben. Een vriendin zei voor de zwangerschap tegen mij: je besluit moet vast staan maar je mag nog steeds af en toe twijfelen en denken 'waar ben ik aan begonnen;)'.

Het is heel herkenbaar. Ik begon ook heel erg te twijfelen toen ik eenmaal zwanger was. Ik weet dat toen we eenmaal een echo hadden gehad en vooral een 3d echo ik echt wel overstag was. Voor manlief bleef het tot de baby geboren was twijfelen. Maar zijn zoon eenmaal in z’n handen smolt hij. Ja het is een zware periode, nu soms nog steeds (hij is vier) en elk kindje is anders. Je weet niet waar je voor tekent. Ik heb ook vaak gedacht wat moet ik met een baby. Maar ze blijven niet voor eeuwig baby. Het worden mensjes met een eigen mening, humor, vrienden, muziekvoorkeuren. Je kind maakt van jullie twee opeens een gezin. Is het soms aanpoten? Ja! Maar ik had dit niet willen missen. Zoveel liefde die je niet alleen geeft en voelt maar ook terugkrijgt. Zijn lach als ik hem ‘s morgens wakker maak. Zijn gezichtje als ik hem naar bed breng. Ik ben nu opnieuw zwanger, is de twijfel weer toegeslagen? Helemaal. Het hoort er bij denk ik.

Nu ik dit lees denk ik, gelukkig ik ben niet de enige hierin. Vanmorgen wakker geworden en al m’n symptomen zijn ineens weg en dan raak ik weer in paniek dat ik het verlies! Het gaat af en aan. Ik praat er met m’n beste vriendin wel is over die zegt altijd: je wilt wel een baby, alleen soms ben je gewoon even van slag omdat het spannend is.

Lastig he, ik zie het ook bij mijn partner gebeuren; heb er ook een topic over geopend die kan je opzoeken. We hebben ook heel lang nagedacht, gepraat en toen gaan proberen. En ik zie bij hem vooral stress en paniek. Het nieuws is nu een kleine 2 weken oud. Ik hoop dat hij went en bijtrekt. Hij kan nog wel lachen gelukkig;) Maar het was even schakelen voor mij om te beseffen dat het misschien wel even gaat duren voordat hij er rust in vindt. Het was ook niet echt een romantisch moment toen ik de positieve test met hem deelde. Maar ik denk dat ik in dit traject wel vaker dingen ga tegenkomen die anders zijn dan ik ze in gedachte had ;) en dat dit iets is om vanuit te gaan. Als je maar niet tegenover elkaar komt te staan denk ik. En zoals heel veel meiden hier ook zeiden; blijven praten en ruimte geven aan je eigen gevoel en dat van je partner. Tegelijk probeer ik ook een beetje te denken: dit is jouw probleem en gevoel als mijn partner zegt dat hij er onzeker over is, anders word ik er zelf ook onrustig van. Het is gewoon heel wat anders om het erover te hebben dan als het daadwerkelijk concreet begint te worden. Is jouw zware gevoel vooral gekomen toen je de reactie van je partner zag?

Fijn om hier herkenning te lezen! Ook je topic teruggelezen met tips. Ga misschien toch een vitaliteitsecho plannen over paar weekjes, dan wordt het voor ons beide “echter” en ietsje meer zekerheid want eerste echo pas 12 feb met 10+3 En ook het nieuws al met een vriendin delen, dan kan ik het er ook met een vertrouwd iemand over hebben, die vrouw en moeder is, praat toch anders ;) Nee mijn zware gevoel kwam later, maar merk dat het wel invloed op elkaar heeft. Wat jij ook zegt, proberen los te zien zodat ik er zelf niet onrustig van wordt en blijven praten