Uitgeput

Ons kindje is met 29.3 geboren afgelopen mei. 4 weken NICU, 4 weken post IC en toen nog 4 weken streek ziekenhuis. Het voelde bij ons ook enorm zwaar en zo ontzettend lang te duren. Zeker op het einde met het drinken en de dipjes toch weer iedere keer. Hadden ook vaak het gevoel dat we nooit uit het ziekenhuis zouden vertrekken. Iedere keer probeerde we positief te blijven en er op te vertrouwen dat het goed zou komen. Ons kindje was ook iedere keer helemaal uitgeput na de fles. Ze had constant een laag HB. Toen ze uiteindelijk toch een bloed transfusie kreeg ging het dronken eindelijk beter. Was toen al wel 38/39 weken geloof ik. In alles ziekenhuizen hadden wij wel een eigen kamer. Laatste 2 konden we bij haar slapen. Ik herken je gevoel. Het komt echt goed, maar het is inderdaad slopend. Vond het toen ook ontzettend lastig en ook iedere dag mentaal zwaarder worden.

Ik begrijp je gevoel mijn situatie is anders maar ik ken wel een situatie die precies op die jouwe lijkt me neefje is met 26 weken geboren en had ook veel moeite met alles zoals je hierboven beschrijft en het was echt zwart voor de ouders om je kind zo te zien en de onzekerheid maakt je kapot maar geloof het kan plotseling ineens veranderen en goede vooruitgang komen, blijf positief zal ik zeggen het komt echt wel goed

Helaas heel herkenbaar. Mijn tweeling is met 26 weken onvoorbereid en onverwachts geboren en hebben 2 maanden op de ic gelegen. Met de nodige infecties en zorgen. Dit was tijdens corona dus mochten ook niet hele dag op bezoek. Je staat machteloos het is een eindeloze tijd van geduld en wachten. Uiteindelijk mochten ze met 38 en 41 weken naar huis. Dit was allemaal 5 jaar geleden. Nu zijn het twee bijdehante pientere tantes waar je, behalve hun lengte, niet kan afzien dat hun start zo heftig was. We hebben de verloren tijd van die 3 maanden lang en breed ingehaald. Lang verhaal kort; houd moed. Het komt waarschijnlijk allemaal goed. 🫶 en wees vooral lief voor jezelf. Je kan er niets aan doen en nicu mama’s zijn super mama’s.

Hij is intussen alweer ruim 7 weken oud en we hebben een eigen kamer gekregen op de neonatologie 🥳 De dips in hartslag en saturatie zijn in frequentie afgenomen maar zijn wel nog steeds enorm diep, waarbij hij gestimuleerd moet worden. Alle dips zijn voeding gerelateerd en een enkele keer door te diepe slaap. Voor me gevoel kan dit nog heel lang gaan duren omdat we weinig vooruitgang zien, maar de verpleging zegt dat we geduld moeten hebben en hij hier overheen gaat groeien. Wat kan geduld lastig zijn, emotioneel/ psychisch word het met de dag zwaarder en dan krijg je van werk ook nog eens te horen dat ik 2e week van Maart weer aan het werk mag ondanks de situatie… iedere week ziekenhuisopname na 20 januari geeft een extra week verlof, uwv geeft hetzelfde aan helaas. Bedankt allemaal voor jullie berichten, het geeft een lichtje in de tunnel 💗

Wat fijn een stap vooruit. Dipjes blijven best lang vaak en dan ineens zijn ze zo sterk dat ze binnen no time van alles af kunnen. Over je verlof. Je kan met een maatschappelijk werker en/of arbo-arts kijken naar ziekmelding. Het is psychisch best heftig allemaal, vraag is of je wel klaar bent voor werk als je verlof op is. Mijn man is in loondienst en ging eerste weken na zijn ‘verlof’ weer aan de slag. Maar heeft zich daarna een periode ziek gemeld omdat het mentaal te veel was. Achteraf had hij spijt dat hij dat niet eerder had gedaan.

Dat van de dipjes hopen we heel erg! Zijn voeding wordt ingedikt en daarmee zien we dat hij nog maar kleine mondjes spuugt en zich minder verslikt. Voor me gevoel is hij wel nog meer aan het persen en kreunen dan eerst, maar hij maakt met àlles tegenwoordig meer en harder geluid. Afgelopen nacht in het ziekenhuis geslapen en echt geen oog dicht kunnen doen, maar iedere keer dat ik keek was de monitor nog goed en lag hij wel met ogen dicht. Ik zal eens vragen aan de maatschappelijk werker, goede tip! Ziek melden is niet zo mijn ding, voelt niet goed als ik niet echt ziek ben, maar daarin ben ik mogelijk te hard voor mezelf. Dat zal ik ook met de maatschappelijk werker even bespreken. Verpleging geeft aan dat we dichtbij het naar huis gaan zijn, maar daardoor is ieder dipje voor je gevoel een dipje te veel terwijl ik met de huidige dipjes 2 week geleden echt heel erg blij was geweest.

Prematuren maken ontzettend veel kabaal als ze slapen. Wij noemden hun slaapkamer een geitenschuur. Wat betreft werk; ziekmelding gerelateerd aan zwangerschap zou ik adviseren. Burn out of wat dan ook. Doordat je dan onder een andere wetgeving valt (29a) betaalt uwv je salaris en kost je werkgever niks. Maar dan moet je wel direct vanuit je reguliere verlof overstappen op ziekmelding. Even met maatschappelijk werk regelen lijkt mij.

De laatste lootjes in het ziekenhuis zijn het meest zwaar! Ons kindje is ook met 29+5 geboren en ik vond de laatste 2 weken, wachten tot het goed genoeg was om naar huis te kunnen heel pittig. Maar uiteindelijk komt die dag echt en eenmaal thuis vliegen de dagen voorbij! Wij zijn inmiddels alweer een half jaar verder. Wat betreft ziekmelden, super goed als je dat normaal niet zo snel doet. Maar dit is een uitzonderlijke situatie die heel veel van jezelf heeft gevraagd. Niet zomaar iets. Wij kwamen eigenlijk toen we eenmaal naar huis mochten al uitgeput thuis en ons kindje was nog steeds echt een newborn ookal was ze al twee maanden op de wereld. Mijn kindje heeft het ook echt nog nodig gehad om met ons thuis te zijn. Ook fysiek begin ik op sommige vlakken nu pas te herstellen. Denk dus vooral goed om jezelf en je kindje. Wat jullie nodig hebben is even het belangrijkste. En het is net zo krachtig om daar voor te durven kiezen als om je schouders eronder te zetten en maar weer aan het werk te gaan.