Geen kindje meer krijgen na overlijden

Dit lijkt me inderdaad heel raar. Ineens loopt alles dan heel anders als je beseft het nooit meer mee te mogen maken. Mag ik vragen waarom jullie hier voor kiezen? Is het mentaal teveel, of is er veel herhalingsrisico? Of denk je dat je je misschien nog zult bedenken bijvoorbeeld. Voor mij is het anders. Wij verloren ons 1e kindje, dus ik ben nu wel opnieuw zwanger van een 2e. Maar wij wilden altijd 2 kindjes (dus nu 3 in theorie) maar deze zwangerschap valt me mentaal zo extreem zwaar dat ik heb besloten dat dit ook de laatste zal zijn. Dat vind ik ook zo lastig, aan de ene kant is het zelfbescherming, aan de andere kant is het heel moeilijk om waarschijnlijk nooit 2 gezonde kindjes te mogen krijgen.

Dat lijkt me ook heftig ja, dat mentale stuk. En ook dubbel ja zo’n besluit.. het voelt misschien ‘veiliger’ of makkelijker maar dat laatste is zeker niet altijd het geval denk ik. Soms zijn er geen gemakkelijke opties meer om uit te kiezen denk ik. Wij kiezen ervoor omdat ik elke zwangerschap erg ziek ben tot de 20 weken ongeveer. En met al rondlopende kinderen is dat toch vrij lastig. Ook was de laatste zwangerschap daarin het heftigst en mentaal zwaar omdat we wisten dat onze zoon heel ziek geboren zou worden, de afloop was wel nog onduidelijk. Daarbij had ik los van dat alles ook een placenta over de baarmoedermond waardoor ik zelf het ziekenhuis is moest. Dat alles bij elkaar en het grote verdriet wat we moeten dragen zorgt ervoor dat we het hierbij laten. Ook ter bescherming van onze twee oudste. Zij hebben ook een onstuimige tijd achter de rug. Ik denk ook dat het gemis niet weg gaat door nu een vierde kindje te krijgen. Maar dat lijkt me uiteraard heel anders liggen als het je eerste is. Al met al hebben we nu eigenlijk al genoeg te dragen.. mentaal lijkt het me ook erg ingewikkeld hoor.

Wat ontzettend zwaar zeg. Na de stilgeboorte van onze dochter met 41 weken (9e kindje) wilde ik na een tijdje toch nog graag een kindje. Kreeg eerst nog een miskraam (4e) waardoor het vertrouwen in mijn lijf volledig weg was. Raakte erna snel zwanger en dd zwangerschap verliep goed, maar psychisch achteraf vreselijk zwaar. Wilde zo graag nog een kindje, omdat het anders zo raar stopte voor mijn gevoel. Maar heb 1,5 jaar later nog herbelevingen gehad vd goede zwangerschap door alle angst en stress. Heel dubbel

Hoi Suus399, hier ook een moeder die dat besluit heeft genomen. Het verdriet is enorm, inmiddels ruim 2 jaar verder. Je mag me best een berichtje sturen als je daar behoefte aan hebt.

Hier nog heel erg in twijfel, fijn om jullie berichtjes te lezen. Vind het zo dubbel. Wij hebben 3 kinderen en onze 4e is met 38 weken in stilte geboren. Dolgraag zou iik nog een kindje willen maar ik zou eerlijk gezegd nu graag het gevoel krijgen dat het nu goed is, dat we tevreden en gelukkig mogen zijn met onze 3 kinderen en 1 in ons hart. Dat we niet weer alle risico's aan gaan en mentaal lijkt het me erg zwaar. Leeftijd gaat nu ook een rol spelen, ik kan geen jaren meer wachten, vind het zo lastig en wil ook geen spijt krijgen als we het toch niet meer geprobeerd hebben. Pfff zo moeilijk vind ik het.

Dat is het ook. Maar ik had het gevoel van, het stopt zo raar.

Ik heb je een vriendschapsverzoek gestuurd 🙂

Ja het stopt zeker heel raar.. en je blijft achter met nog willen zorgen maar het gaat niet. Al weet ik niet of dat weg zou gaan als je nog een kindje krijgt. Hoe was dat voor jou toen jullie kindje er eenmaal was? Lijkt me ook heel moeilijk allemaal..!

Zeker moeilijk.. maar denk ook dat dat blijft misschien. Soms ‘twijfel’ ik. Dan denk ik van ik wil misschien wel nog een kindje maar eigenlijk is dat het gemis van onze zoon. Want ik wil geen ‘nieuw’ kindje. Niet nog een zwangerschap enzo. Ik wil hem. Soms is het moeilijk te plaatsen al die gevoelens…