Mijn hart luchten en op zoek naar herkenning

Lieve mama’s, In 2024 raakte ik zwanger. Rond 6 weken werd ik ontzettend misselijk. Ik dacht nog: de zwangerschapskwaaltjes zijn begonnen, maar met de dag werd ik alleen maar zieker. Ik gaf meer dan 15 keer per dag over en belandde meerdere keren uitgedroogd in het ziekenhuis. Vanaf 18 weken kreeg ik daarnaast bloedingen en veel harde buiken. Na talloze onderzoeken werd er geen duidelijke oorzaak gevonden en werd het toegeschreven aan een gevoelige baarmoedermond. Wat heb ik in die periode veel angst gehad. Gelukkig verdwenen rond 24 weken de misselijkheid én de bloedingen. Op 23 maart 2025 werden wij de trotse ouders van onze prachtige zoon Bodhi. Negen maanden later raakte ik opnieuw zwanger. De misselijkheid begon dit keer al bij 5 weken en vanaf 7 weken lag ik wekelijks in het ziekenhuis voor vochtinfusen. Ik hoopte zo dat de bloedingen mij deze zwangerschap bespaard zouden blijven. Maar precies bij 18 weken begonnen opnieuw de harde buiken, vrijwel direct gevolgd door flinke bloedingen. Weer startten alle onderzoeken van A tot Z. Het verschil met mijn vorige zwangerschap was dat ik ook hoge koorts kreeg, tot wel 41 graden. Ondanks uitgebreid onderzoek werd de koorts losgekoppeld van de bloedingen en harde buiken. Men vermoedde opnieuw dat het een onschuldige situatie was, net als tijdens mijn eerste zwangerschap. De koorts zakte en ik mocht na 2 dagen naar huis. Toch voelde het niet goed. Een dag later, 28 april 2026 belde ik opnieuw het ziekenhuis. Stiekem had ik zelfs het gevoel dat ik misschien al weeën had. Ik wilde daar niet aan toegeven en hield mezelf steeds voor dat het misschien weer hetzelfde zou verlopen als mijn eerste zwangerschap. Eenmaal in het ziekenhuis braken mijn vliezen. Omdat ik nog steeds koorts had, kreeg ik direct antibiotica via een infuus en werd duidelijk dat ik moest gaan bevallen. Het werd namelijk gezien als een infectie in mijn baarmoeder, wat kon zorgen voor een bloedvergiftiging. Op 29 april 2026 werd ons volmaakte zoontje Dean geboren met 18 weken en 4 dagen zwangerschap. Opnieuw werd ik mama. Hij was prachtig, compleet en zo geliefd. Maar hij mocht helaas niet bij ons blijven. Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder. Ik wacht nog steeds op de uitslag van het onderzoek van de placenta. Wel heb ik inmiddels een afrondend gesprek in het ziekenhuis gehad. Of er nu wel of geen infectie in de placenta wordt gevonden, het ziekenhuis ziet dit als een infectie, pure pech. Ik hoop dat er wel iets gevonden wordt in de placenta. Omdat deze zwangerschap, op de koorts na, zo ontzettend veel leek op mijn eerste zwangerschap, voelt het voor mij niet als pech. Eerder voelt mijn eerste zwangerschap als puur geluk. De wens voor een kindje is er nog steeds. We hebben zoveel liefde te geven en hopen ons gezin ooit verder uit te mogen breiden. Vanuit het ziekenhuis hebben we groen licht gekregen. Vanaf 16 weken kunnen ze bij een nieuwe zwangerschap starten met progesteron, daarnaast krijg ik ook weer infusen en medicijnen voor de HG, wat toch een beetje rust geeft. Zijn er mama’s die iets soortgelijks hebben meegemaakt? Ik zie enorm op tegen een nieuwe zwangerschap. Maar de wens is zo groot, dat we eigenlijk zo snel mogelijk weer willen kijken of het ons gegund is.