Ik was zo blij na 5 miskramen en na een strijd van 4 jaar eindelijk zwanger en eindelijk voorbij de 12 weken gekomen. Op 15 mei de 20 weken echo en toen stortte onze wereld in. Mijn lieve dochter had teveel hersenvocht. Zoveel dat haar hersenen volledig waren beschadigd of verdwenen. Ze had een opgezwollen hoofd en de meest ernstige en sombere prognose. Zij zou geen levenskwaliteit hebben. Ik moest de zwangerschap 3 weken later met 23+2 afbreken in het Sophia kinderziekenhuis. Ze kwam na 13 uur in de nacht van 10 juni. Ze was zo perfect je kon niet zien dat ze zo ziek was. Ik heb haar geknuffeld, vastgehouden en nog uren bij me gehouden. In de middag is ze begraven. Sindsdien kan ik alleen maar huilen. Mijn mooie meisje begraven. Hoe kom ik hier ooit overheen😞💔 wat hielp bij jullie voor de rouwverwerking? Ik heb nog een zoon van bijna 5 jaar en ik merk dat hij ook door mij verdriet heeft. Maar ik voel me zo schuldig dat ik haar moest laten gaan.